Wennen aan een andere cultuur?

Al jaren heb ik een mening over inburgering. Wanneer je in den vreemde gaat wonen, pas je je aan. Je leert de taal en verdiept je in de gewoonten van dat land. Kortom, je doet je best om je in je nieuwe thuisland te voegen. Overigens dien je als vakantieganger ook respect te hebben voor de cultuur van het gastland waar je verblijft, maar dit terzijde.

Nu wij in Frankrijk wonen kan ik eens testen hoe diepgeworteld mijn mening is. De Franse taal beheers ik matig tot gemiddeld. Een paar maanden voor we zouden vertrekken heb ik een test gedaan om mijn niveau conform de Europese normering op de proef te stellen en daar kwam een score van iets meer dan gemiddeld uit. Niet slecht om mee te beginnen, dacht ik nog. Helaas blijkt er toch een verschil te zijn tussen de spreektaal en de ‘boekentaal’ waaruit je leert. En dan heb ik het niet alleen over de uitspraak. Ik leerde dat bijvoorbeeld twee uur ‘s middags is: á deux heures après midi. En wat zeggen ze hier? Om 14. Letterlijk á quatorze. Aanvankelijk dacht ik 14…?! Het duurde even voor ik het door had. Ik heb namelijk niet zoveel met cijfers. In september starten we met een cursus Frans. Dat lijkt me een goed begin.

Wat ons heel goed afgaat is de gewoonte om tussen de middag warm te eten. Dat doen we vanaf de eerste dag dat we hier wonen en dat bevalt uitstekend. Bovendien is het beter voor de spijsvertering. De lunch, le déjeuner, is een belangrijk onderdeel van de dag. Tussen twaalf en twee is alles gesloten en neemt iedereen de tijd voor een warme maaltijd. In de meeste restaurants wordt een plat du jour aangeboden, dat is veelal een samengesteld drie gangen menu voor een leuk prijsje. Dat is iets anders dan een paar boterhammen tussen de middag. Nou niet gelijk denken dat het werk niet afkomt als je twee uur gaat lunchen. Daarna werk je iets langer door. Het is goed om rustig te eten en afstand te nemen van de werkzaamheden of van de beslommeringen van alledag. Door afstand te nemen maak je ruimte voor iets anders. Je kunt ‘ineens’ inzicht krijgen of een oplossing bedenken voor iets waar je tegenaan loopt. Dat scheelt veel ‘denkuren’ en dat is snel terug verdiend 😉

Het is in Frankrijk erg leuk om over een markt te slenteren en na afloop op een terrasje aan het marktplein neer te strijken en iets te drinken. Men ontmoet elkaar op het terras, schuift gezellig bij elkaar aan, drinkt samen wat en je praat bij. En dan blijkt een ander cultuurverschil. De Nederlanders kijken vreemd op van de glazen bier, rosé of andere wijn en de apéritifs die aan het eind van de ochtend op tafel komen. De Fransen daarentegen vinden het vreemd dat iemand vóór de maaltijd een kop koffie drinkt, om elf uur een bakkie doen? Ach, leven en laten leven.

Over het leven in de natuur schreef ik eerder onder de gelijknamige titel Leven in de natuur. En het is uitgerekend het leven in de natuur waaraan ik zo moet wennen. En dan bedoel ik niet de vele dieren en nieuwe insecten die hier hun habitat hebben. De buizerds, uilen, reeën, otters, de vliegende herten of de hazelwormen. Wij wonen immers midden in de natuur. Nee, ik ben geconfronteerd met iets wat hier op het platteland met verve gedaan wordt, jagen! Ik ga geen betoog houden over de jacht, of over het eten van vlees. Ik heb me niet genoeg verdiept in de jacht op het platteland, in de voors en tegens, in de zin of onzin ervan. Het samenleven van mens en dier alsook de mens en de natuur, geeft frictie omdat de mens maar al te vaak de natuur naar zijn hand wil zetten. Aan de andere kant is het een natuurwet: eten en gegeten worden. De natuur kent jagers en ‘opruimers’, zij die karkassen eten.

Eén van mijn motto’s is: leven en laten leven. En dat is de volgende confrontatie met een overtuiging. Hoe diep zit dat bij mij, leven en laten leven? Welnu, als het op jagen aankomt niet diep. Zondag liepen we naar het yogaveldje in wording, dat grenst aan ons bos. Tot mijn grote ontsteltenis hoorde ik van dichtbij schoten klinken. Er wordt gejaagd en in ons bos note bene?! Voor ik het wist riep ik heel hard: run for your life, run for your life. Jawel, in het Engels! Hoe verzin je het? De Franse taal is duidelijk nog niet beklijfd in mijn systeem. Gelukkig begint over drie weken de cursus Frans. Hoe dan ook, het heeft wel het gewenste effect gehad. De schoten die daarop volgden klonken verder weg. En nog verder weg, steeds verder weg. Enfin, inburgeren? Het is soms even wennen aan een andere cultuur. Alhoewel sommige zaken waarschijnlijk nooit zullen wennen, zoals jagen in ons bos.

 

    

 

 

Wennen aan een andere cultuur?

Geef een reactie