Stil zijn en waarnemen

We genieten hier in hartje Frankrijk nog steeds van heerlijk zonnige dagen waarop het kwik nog zomerse temperaturen haalt van maar liefst 24-28 graden. Desondanks is het toch echt herfst en niet alleen omdat de kalender aangeeft dat het oktober is. Nee, we merken het aan de energie in de natuur die zich steeds meer terugtrekt, diep de aarde in naar de kern. Dat zie je aan de blaadjes van de bomen die met de dag van kleur en intensiteit veranderen totdat ze met een briesje naar beneden dwarrelen. We hoeven nog nauwelijks gras te maaien of de heggen te snoeien. Het (on)kruid groeit niet meer of nauwelijks. Er komt steeds meer ruimte op de plekken waar dit eens zo welig tierde. Het is ‘s avonds sneller donker en ‘s ochtends later licht. Het is een periode van oogsten. Na het fruit dat we vanaf september dagelijks geplukt en geraapt hebben, liggen nu de walnoten en de tamme kastanjes voor het oprapen.

Aan alles wat groeit en bloeit komt een einde, het hoogtepunt is bereikt en nu trekt de energie zich gestaag terug, diep de aarde in tot in de kern. Daar komt ze tot volledige rust. Na gedane arbeid is het zoet rusten. De uitbundigheid van de zomer gaat over in rust, letterlijk een rustpauze.

Deze energie is ook in ons werkzaam. Door de snelheid waarmee we tegenwoordig leven, zijn de meesten van ons de voeling met deze energie kwijtgeraakt. We laten ons leven door de agenda, de werkdruk, de sociale druk. We zijn druk-druk-druk. Niemand wil het en toch doet iedereen het. Groepsdruk? Tijdsdruk? Niets willen missen? We nemen nauwelijks of niet voldoende tijd om te rusten, om te mijmeren, om te reflecteren. We raken verder en verder verwijderd van onze kern. Ik moet mezelf er regelmatig aan herinneren dat ik tijd neem om stil te zitten en waar te nemen. De tijd vliegt en er is nog zoveel te doen voordat we met het yoga/meditatiecentrum kunnen beginnen. Het is zo verleidelijk om alsmaar door te gaan.

En dan bedenk ik me: hoe drukker je het hebt, des te harder het nodig is om een rustpauze in te lassen, om stil te zitten en waar te nemen. Ik neem tijd en richt de aandacht naar binnen. Stilzitten en waarnemen, reflecteren, mediteren. Ik laat me niet afleiden door het lawaai in m’n hoofd. Het systeem heeft even tijd nodig om uit de druk-druk-druk modus te komen. Ik gun mezelf de tijd om helemaal tot rust te komen, lichamelijk en geestelijk. Ik kijk naar alles wat voorbij komt, het mag er zijn, ik ga nergens op in. En weg is het, de gedachte, het gevoel, de emotie, het geluid, het lawaai in mijn hoofd. En dan komt de stilte… In mijn yoga/meditatielessen gebruik ik daarvoor de sneeuwbol als metafoor. Wanneer er flink geschud is aan de sneeuwbol, heeft het even tijd nodig om alle ‘sneeuwvlokken’ te laten dalen en de rust te doen wederkeren. Hoe lang dit duurt is persoonlijk. De een heeft meer bagage dan de ander en de een stapt wat gemakkelijker over de dingen heen dan de ander. Kortom, de een is de ander niet. Bovendien wordt het steeds gemakkelijker naarmate je het vaker doet. Ook hier geldt: oefening baart kunst.

     De mooie omgeving nodigt uit tot stil zijn.  De prachtige natuur ondersteunt de beoefening van yoga en meditatie. 

Stilzitten en waarnemen is tijd nemen om lichaam en geest tot rust te brengen, zodat je ongekleurd naar jezelf kunt (leren) kijken. Voorbij ingesleten patronen, meningen en oordelen. Het onbewuste bewust maken. Krishnamurti zegt hierover in zijn boek Vrijheid en meditatie: “Meditatie is niet op een bepaalde manier ademen of mantras herhalen, maar het volkomen roerloos zijn van de geest, als het bewustzijn doorbroken en begrepen is.” (Vrijheid). Daarna legt hij uit wat het ontdekken van het bewustzijn inhoudt. “Wat is de inhoud van je bewustzijn, het opene zowel als het verborgene? Kun je daar naar kijken? Maar span je niet in! Je kunt dat allemaal gaan ontdekken, niet door alleen maar hier te zitten, maar in relatie tot anderen. Die relatie is de spiegel waarin je kunt zien; zien kun je niet door de ogen te sluiten, de bossen in te trekken terwijl je een of andere droom koestert, maar in de gewone relatie tussen man en vrouw, in je relatie tot je buurman, je politici, je goden, je goeroes, door je eigen reacties waar te nemen, je houding, je vooroordelen, je voorstellingen, je voortdurend tasten in het donker, dààrin! Wat de meeste mensen doen is alleen maar de grond omploegen, maar je kunt toch niet blijven ploegen zonder ooit te zaaien? Zaaien kun je alleen als je je relatie tot anderen waarneemt en ziet wat er eigenlijk gebeurt.”

Wanneer je zover bent, kun je ont-dekken wat er écht toe doet. Dan laat je je niet (meer) afleiden door de druk van buitenaf. Je kunt jezelf zijn en bewust(e) keuzes maken.

Stilzitten en waarnemen neemt een belangrijke plaats in in onze yoga retreats. Het ontwikkelen van bewust zijn is de rode draad in alle retreats. Desgewenst kun je een of meerdere coaching sessies aanvragen.

 

 

 

Stil zijn en waarnemen

Geef een reactie