Natuur als medicijn

Een van de mooiste dingen in het leven vind ik de natuur. Daar kan ik spanning loslaten, weer opladen, mijmeren, inspiratie opdoen, daar ontvouwen zich mooie inzichten. In de natuur kom ik dichter bij mezelf. Daar word ik niet afgeleid door dagelijkse beslommeringen. Ik geniet van de schoonheid, de kleuren, de geuren, het licht, de geluiden en van de dieren die zich laten zien. En elk seizoen heeft z’n eigen charme.

Al zolang ik mij kan herinneren kijk ik graag in de verte, naar de horizon van de zee of op het land. Ik hou van het strand, de duinen, het bos, weidse vlakten, heidevelden, glooiende landschappen. Ik zou mij geen leven zonder natuur kunnen voorstellen. De natuur heeft een helend en kalmerend effect. De natuur doet iets met me. 

Dat blijkt ook uit twee interessante artikelen die ik onlangs onder ogen kreeg. Een daarvan bericht over het goede nieuws dat artsen in Schotland de natuur als medicijn mogen voorschrijven! Sinds 5 oktober hebben artsen op de Shetland eilanden toestemming gekregen om hun patiënten de natuur als medicijn voor te schrijven. Om zo een hoge bloeddruk, hartziektes, stress en angst te verminderen en geluk te verhogen. Daarvoor moeten de patiënten het gehele jaar door opdrachten uitvoeren in de natuur. Op die manier worden zij weer in contact gebracht met de natuur, met haar kracht, het natuurlijke ritme. Hoe mooi is dat? En welke invloed heeft dat op de torenhoge kosten in de gezondheidszorg? Voorlopig is dat alleen nog in Schotland mogelijk. Dichterbij huis kan ook. Met ‘bosbaden’. Dit Japanse concept, Shinrin Yoku, is gebaseerd op in het moment zijn. Door aandachtig te zijn en te focussen op hetgeen je waarneemt en ervaart tijdens de boswandeling. Omdat je heel bewust je zintuigen gebruikt, is er geen ruimte meer voor andere zaken. De natuur doet iets met je.

Sinds de mens zich in nederzettingen heeft gevestigd die zijn uitgegroeid tot steden waar nauwelijks meer ruimte is voor de natuur, is langzaam aan het contact met de natuur verloren gegaan. En daarmee met ons eigen natuurlijk karakter. Wij zijn allen onderdeel van de natuur. Desondanks staan we steeds verder weg van onze natuurlijke verbinding en van onszelf. Het ritme van de natuur is gedoofd in de steden. De krachtige energie van de bomen is ver te zoeken. Is dat een reden waarom we zo slecht voor de natuur zorgen? Als in de ‘ver van m’n bed’ gedachte. Uit het oog, uit het hart?

Het ritme van de natuur biedt houvast. Dat begint al dagelijks met de zonsopgang en -ondergang. Ons lichaam reageert op licht en donker. En hoe zou ons leven eruit zien wanneer we vaker stilstaan bij het karakter van de verschillende seizoenen? Ons systeem zou ons dankbaar zijn, omdat het leven dan op een natuurlijker wijze verloopt.

Zo is er het lichte en speelse karakter van de zomer met de fladderende vlinders, de weelderige bloei van bloemen en planten en de lange zwoele avonden. De energie viert hoogtij en de temperatuur varieert van aangenaam warm tot een alles verzengende hitte. Het meer serieuze karakter van het loslaten in de herfst gaat gepaard met een prachtig kleurenpalet. De vruchten kunnen geplukt worden. Er wordt volop geoogst. De temperatuur daalt en de energie neemt af tot een ingetogen karakter, waar stilte en rust zo kenmerkend zijn in de winter. Sneeuw geeft een serene stilte en een prachtig licht. De temperatuur is nu zover gedaald dat alle groei stilstaat. De energie heeft zich volledig teruggetrokken, tot diep in de kern. Om vervolgens in het voorjaar weer te ontwaken. De zon schijnt vaker, de temperatuur neemt toe. De natuur loopt uit, wat in de knop zit ontwikkelt zich en groeit uit tot wat het in essentie is. Is dat niet prachtig?

 

                  

 

Natuur als medicijn

Geef een reactie