Wat je zaait zal je oogsten; is dat zo?

Vol enthousiasme begonnen we aan een nieuw project: “moestuinieren”. Twee stadsmensen zonder ervaring in tuinieren. Toen we nog in Nederland woonden hadden we – ik durf het bijna niet te zeggen –  eerst een tuin met tegels waarop een aantal plantenbakken stonden en daarna een groot terras met tegels waar een aantal plantenbakken op stonden.  Onze groene ervaring ging niet verder dan water geven en af en toe uitgebloeide bloemen verwijderen. 

Tegenwoordig wonen we op het platteland in Frankijk, op een voormalige boerderij met een watermolen. Het leek ons een leuk idee om de moestuin in ere te herstellen. Er werden bio zaden gekocht, bedden aangelegd, een compostbak gemaakt en in februari was het zover, er kon voor gezaaid worden.

 

En dan volgt dat magische moment van zaadjes die ontkiemen en de eerste groene piefjes die heel voorzichtig boven de aarde uitkomen. We hebben ze gekoesterd, overdag ging alles naar buiten waar de groene piefjes in de buitenlucht verder konden groeien en ‘s avonds werd alles naar binnen gebracht ter bescherming van eventuele nachtvorst. 

In april konden de eerste plantjes de volle grond in, gevolgd door wat rechtstreeks in de grond gezaaid moet worden. Alle aanwijzingen hebben we nauwkeurig opgevolgd. Het aangename weer deed de rest. De plantjes groeiden als een tierelier, met centimeters per dag. De bedden waren gevuld met stamslaboon van het type haricot vert, rode biet, snijbiet, aubergine, een half bed spinazie en een gecombineerd bed van winterwortel en prei om wortelvlieg tegen te gaan. 

Tot op een ochtend het wortel/prei bed opvallend veel lege plekken vertoonde… Huh? Zagen we dat nou goed, en jawel alle groene loof van de wortel was w e g ! In één nacht was de wortel in wording foetsie. Het konden niet de wilde zwijnen of reeën zijn, want de moestuin is goed omheind, er waren nergens konijnenkeutels te bekennen. Wat was het dan wel, wat heeft die nacht zo lekker lopen schransen… Misschien heeft een woelmuis zich die nacht tegoed gedaan aan het groene loof. Einde wortel. Die heeft de winter niet gehaald. Zo verging het ook de rode biet. Het merendeel is van onder uit de aarde opgegeten. Naast het bed hebben we verscheidene holen gezien die typerend zijn voor de woelmuis. Die heeft een goede tijd gehad 😉

De opbrengst was enorm, het record dagopbrengst van de bonen bedroeg 1,6 kg. De stamslaboon is van het type haricot vert, een lange, dunne boon die zich gemakkelijk laat plukken en niet opgebonden hoeft te worden. Bovendien heeft het een fijne smaak. We hebben genoten van de curry’s met haricots verts. 

 

                          

Boven alles hebben we ontzettend veel plezier beleefd aan de moestuin. Het proces van zaaien tot oogsten tot een heerlijke maaltijd op je bord is ronduit fascinerend. 

 

 

omelette met spinazie, geitenkaas en rucola

 

snijbiettaart met geitenkaas en amandelen

 

curry met haricots verts

 

 

Wat je zaait zal je oogsten; is dat zo?